در همه‌ی جوامع پیشرفته در ورزش از فوتبال به‌عنوان پرطرفدارترین رشته‌ی ورزشی استفاده‌های زیادی می‌شود. گاهی برای مطرح شدن در سطح جهانی، کشورها از بهترین و زبده‌ترین نیروهای خود استفاده می‌کنند تا به این مهم دست یابند.
در بحث اقتصادی هم همه‌ی علاقه‌مندان به فوتبال با نگاهی به روند حرکتی باشگاه‌های بزرگ جهان متوجه خواهند شد که این باشگاه‌ها چه سودهایی کلانی را عاید کشور خود می‌کنند.
طبیعی است که برای دست‌یابی به اهداف خود، هم سازمان‌های ورزش و هم باشگاه‌ها، از متخصص‌ترین افراد بهره می‌گیرند.
باشگاه‌های بزرگ بهترین مربیان را به‌خدمت می‌گیرند و در کنار آن از بازیکنان فهمیده و تحصیل کرده سود می‌جویند تا برای رسیدن به اهداف خود به مشکل برخورد نکنند.
کشورها هم برای تیم‌های ملی سعی می‌کنند از بهترین مربیان جهان استفاده کنند. برای شناخت مربیان خوب چند فاکتور مورد توجه قرار می‌گیرد که اولویت اول تحصیل مربیان است. آشنایی به علوم و فراگیری تاکتیک‌های روز دنیا در پناه تجربه، یک مربی را موفق خواهد کرد. این اصل برای همه بدیهی است و همه آن را قبول دارند.
اما در کشور ما چندی پیش آماری از سوی سازمان لیگ فوتبال منتشر شد که ناخودآگاه گفتم «بیچاره فوتبال».
اما آمار منتشر شده:
63 درصد بازیکنان فوتبال سواد شان زیر دیپلم است.
53 درصد مربیان فوتبال دیپلم ندارند.