فوتبال ملی ایران بار دیگر برای رسیدن به جایگاهی مطلوب و در خور، در قاره‌ی کهن سکّان هدایت خود را به آقای افشین قطبی می‌سپارد.
قطبی که در رساندن تیم ملی فوتبال کشورمان به رقابت‌های جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی، فرصت زیادی نداشت و ناکام ماند، در فرصتی دوباره که فدراسیون فوتبال ایران به او خواهد داد بنا دارد بار دیگر جایگاه اصلی‌مان در فوتبال را به دست آورد. شاید با شناختی که از این مربی امیدوار و پرانرژی داریم رسیدن به این مهم ساده باشد اما نباید فراموش کرد که در حال حاضر تیم ملی فوتبال کشورمان با 6 پله سقوط رده‌ی پنجاه و هشتم جهان و چهارم آسیا را در اختیار دارد.
این بدان معناست که در اولین گام باید در قاره‌ی آسیا جزو تیم‌های اول و دوم شویم تا بتوانیم در ادامه حرفی برای گفتن داشته باشیم اگر می‌خواهیم در قاره‌ی بزرگ به‌عنوان یک تیم ریشه‌دار و با سابقه خود را به جهانیان بشناسانیم چند نکته‌ی اساسی را باید رعایت کنیم.
اول اینکه باید شناخت کافی از استعدادهای بالقوه فوتبال در جای‌جای کشور داشته باشیم. کاری که خیلی پیش‌ترها می‌باید فدراسیون فوتبال آماری از داشته‌های فوتبالی جمع‌آوری می‌کرد و در اختیار مربیان ملی قرار می‌داد. کاری که اخیرا در حال ساماندهی است.
دومین کاری که باید به سرعت انجام شود ایجاد وفاق و همدلی بین مربیان فوتبال ایران است. مشورت مربیان با هم شناخت صحیح و قابل قبولی از فوتبال به مرتبی تیم ملی ارائه خواهد داد.
در اقدام بعدی که باید توسط باشگاه‌های فوتبال انجام پذیرد ساختار تشکیلاتی باشگاه است که باید به‌صورت حرفه‌ای فعالیت کنند.
متأسفانه هیچ‌کدام از باشگاه‌های ما تشکیلات حرفه‌ای ندارند و کاسنی که بر این باشگاه‌ها مدیریت می‌کنند با اصول حرفه‌ای فوتبال یا بیگانه‌اند و یا شناخت کافی از آن ندارند.
زمانی که باشگاه‌ها به‌عنوان بازوان اجرایی فدراسیون فوتبال کارهای اصولی و حرفه‌ای خود را براساس قوانین و مقررات فیفا فدراسیون جهانی فوتبال طرح‌ریزی و اجرا کنند، تازه حرکت به‌سوی پیشرفت را آغاز کرده‌ایم.
پس اگر افشین قطبی یا هر کس دیگر مربیگری تیم ملی فوتبال کشورمان را برعهده می‌گیرد بدون توجه به این موارد که اشاره شد، کاری نمی‌تواند انجام دهد. باید بپذیریم به تجمل کار برآید. حرف زدن و وعده دادن دردی از ما دوا نمی‌کند. از این فرصت دوباره باید بهره ببریم و عقب‌ماندگی خود را در فوتبال جبران کنیم.